اومدم خیلی ناخودآگاه چیزی در مورد زمان بنویسم و برم، و بعد دیدم خیلی وقت پیش هم همین کار رو کردم، چه خوب من رو مشغول به خودش کرده پس..

داشتم میومدم که بنویسم

زمان

دردسترس ترین و از دست رفته ترین چیز ممکنه، دم دستی و دست نیافتنی

داشتم میومدم چیزی شبیه این بنویسم که زمان از دستم رفت، خبالا خبالا

ولی بیایم همگی امروز رو یادمون بمونه، 13 بهمن 97، چون هم بهمن ماه رو دوست دارم، هم انتخابش کردم برای به دنیا اومدن، هم قراره اتفاقاتی توش بیفته که منتظرشون بودم.

همگی کیه؟ من کیم؟ کی یادش بمونه؟ اینا مهم نیست، مهم اینه که ما زمان رو با عددا یادمون می مونه و ماه ها رو از شکل درختا، ما ادمای قراردادی ای هستیم که خودمون رو زدیم به اون راه

ولی آخیش چه ذهنم آروم شد، چهار تا کلمه معمولی سرهم کردن رو به بیمارام تجویز می کردم اگه روانشاسی چیزی بودم، ولی متاسفانه روانشناسی چیزی نیستم، به جاش احتمالا کسی هستم پناه بردن به کلمه رو خوب بلده، اگه به من باشه که بازم متاسفانه به من نیست

اونایی که احتمالا از قبلن قبلنا اینجارو می خونن، عنوانای این چهارتا پست رو دقت کنن و بخندن، اینو گفتم که اگه دقت نمی کنن ولی بخندن، اگه خنده دار نیست ولی دقت کنن، من شاید دیگه ریاضیم خوب نباشه ولی فهمیدم ریاضی چیکار داشته باهامون.